Vanavond liep ik mee in een stille tocht om aandacht te vragen voor Palestina en ik had daarbij een dubbel gevoel. Het is geweldig dat er een groep mensen is die onvermoeibaar blijft strijden voor een vrij Palestina, maar tegelijkertijd denk ik bij mezelf: als je nou nog steeds niet doorhebt dat er onder onze neuzen een holocaust plaatsvind moet je wel shit for brains hebben.
Al sinds de oprichting van het sprookje “Israel” worden Palestijnen gemarteld, gediscrimineerd, ethnisch gezuiverd en verkracht. Al meer dan driekwart eeuw. Sinds 2 jaar in een tempo dat nog veel hoger is dan t al was.
Ik weet niet hoor maar als je straks rond de dodenherdenking “dit nooit meer” mompelt: heb je dan nog steeds niet door dat het NU gebeurt? dat DIT het moment is om stelling in te nemen? Om op een partij te stemmen die stelling neemt tegen het genocidale apartheidsregime van “Israel”. Om je op sociale media uit te spreken, om de straat op te gaan?
Of spreken we ons voornamelijk uit als het gaat om witte christelijke mensen? (retorische vraag).
Over een jaar of 10 a 15 gaat er gepraat worden over deze holocaust. Hoe kon dat gebeuren? Waarom deden we niks?
Precies dezelfde vragen als we nu hebben bij de concentratie kampen waarin Joden en andere bevolkingsgroepen werden afgeschlacht.
By the way – ook in Congo en vele andere landen zijn genocides gaande
Ik wordt af en toe cynisch van deze wereld, maar de strijd voor een vrij Palestina geef ik nooit op.
Mijn vijfde album gaat “We are all Palestinians” heten en verschijnt dit jaar op vinyl. Mede dankzij de ondersteuning van een goede vriendin uit Groningen.
Obed 26-02-2026